Бо муоина омада, интизор набуд, ки бача бо зани баркамол бо синаҳои зебои ҷинсӣ барои алоқаи ҷинсӣ талоқ медиҳад, аввал синаҳои калони зебои ӯро лесид, зан парешон нашуда, узвҳои калони ӯро бо даҳон фурӯ бурд. Пас аз як зарбаи бузург, бача гирифта вай маст оид ба нутфа худ. Аксар вақт ин гуна занон ба назди бачаҳо меомаданд, то дар ҳама сӯрохиҳо шӯхӣ кунанд ва аз алоқаи ҷинсӣ фаромӯшнашаванда лаззат баранд.
Чӣ ҷуфти ҷавони дилчасп! Аз сухбатхояшон маълум мешавад, ки онхо кайхо боз бо хам буданд. Аммо, ба ҳар ҳол, ман фикр мекунам, ки духтар аз ҳад зиёд гап мезанад, яъне вай аслан аз ин раванд лаззат намебарад ва намегузорад, ки шарикаш тамаркуз кунад.