Ин аст он чизе ки алоқаи ҷинсӣ дар хона барои ҳамсароне, ки ба наздикӣ якҷоя шуда буданд, монанд аст. Ҳанӯз ҷолиб ва дилгиркунанда нест, чунон ки мегӯянд, хонавода то ҳол дар ҷинс тамғаи худро нагузоштааст! Ва баъд бачаҳо, зиндагии ҳаррӯза, раванди кору пулёбӣ оғоз мешавад... Ва ин гуна алоқаи ҷинсии ченак ва бесаросема дар рӯзҳои истироҳат, ки ором хобида, ба ҳеҷ куҷо шитоб накунед, ба таъхир меафтад! Ва ин айб аст, хуб мебуд, ки онро ҳар рӯз дошта бошанд.
Ба хар духтаре лозим аст, ки одамон ба зебоии у ба вачд омадан, ба у мисли калтак нигох кардан, аз зеби у истифода бурдан лозим аст. Аммо дар паҳлӯяш хурӯшидан ё кӯфтан ба занӣ таҳқир аст. Ҳамин тавр, вай ба як негр бо фаллуси азим афтод. Аввалан, барои беэҳтиромӣ ба дӯстдухтараш баргаштан ва дуюм, ба дигараш иҷозат диҳед, ки бо пизишки худ роҳ ёбад. Шумо фикр мекунед, ки онҳо барои паҳн кардани пойҳояшон пушаймон ҳастанд? Ҳа, духтарон ба гуногунрангӣ ниёз доранд - ва дилгирӣ онҳоро пир мекунад. Ҷавонон барои онҳо чизи аз ҳама муҳим аст!